De Vervelende Buren Pagina

Dolgelukkig waren mijn man en ik toen we ons huis hadden gekocht. Fanatiek als we waren alles geschilderd en prachtig verbouwd zoals we het zelf wilden, een huis om van te kunnen genieten en dat deden we dan ook, TOTDAT!, er twee ogenschijnlijk lelijke en spierwitte wereldvreemde armoedige schimmen met een fel oranje opel Manta uit 1978 waar de tand des tijd flink in heeft gehapt, (omdat er van die grote roestgaten inzitten) naast ons kwamen wonen.

De eerste dag dat ze hun woning betrokken vonden we het al vreemd dat ze al bijna geen spullen mee hadden. Een zeer oud open vrachtwagentje beladen met rommel uit voor de oorlog, die je nog niet eens gratis zou willen hebben deed dienst als verhuiswagen.

Ze gedroegen zich net alsof ze blind waren tegen ons en de rest van de buren. Er werd meteen al door de hele buurt met afgrijzen naar ze gekeken. Ze hadden toen ze kwamen wel hun ouders meegenomen om de ramen te lappen en gordijnen op te hangen die toen ze hingen samen met de ramen dicht, die sinds ze er kwamen wonen ook nooit meer open zijn geweest.

Dit is nu alweer 3 jaar terug! Al is het 30 graden buiten, en vallen de mussen dood van het dak, alles blijft potdicht! Die(ouders)hebben we daarna ook nooit meer gezien! Er is ook in al die tijd dat ze er wonen nog nooit iemand binnen geweest bij de Adams family. Maar dit is natuurlijk allemaal niet zo erg storend voor ons. Sterker nog, eerst vermaakten we ons wel met dit bijna uitgestorven soort. Bovendien hadden we toen nog verder geen last van ze.

Maar op een gegeven moment werden wel wat huiverig toen we merkten dat ze nooit eens hun tuin in gingen om te kijken waarom ze een huis met tuin en schuur hadden gekocht.Inmiddels staat het onkruid in hun tuin net zo hoog als de coniferen die onze tuinen grenzen. Hun onkruid waait onze tuin in, zodat wij een ware strijd hebben om ons tuin een beetje ongewenst groen vrij te houden. Met vakantietijd blijven ze weken achter elkaar binnen en houden ze alles potdicht. En je hoort dan ook helemaal niets, "Waar zullen ze nou eten, en waarvan "?, zeggen we dan tegen elkaar terwijl we ons katten scherp in de gaten houden!

Net als je denkt dat dit kluizenaarsduo misschien zichzelf van het leven te beroofd hebben, dan hoor je weer geschuifel of zijn waanzinnige lach! Het mannelijke fantoom bleek toch niet helemaal tot de geestenwereld te behoren zoals wij dachten maar bleek(normaal)te werken overdag van negen tot vijf. Maar zijn geestelijk gestoorde vrouw zit overdag tot een uur of twee thuis.

In het begin had ik weinig last van deze vrouw omdat ik overdag vroeg opsta om naar mijn werk toe te gaan. Maar toen werd ik een keer ziek, dus bleef ik overdag thuis. Toen is het allemaal begonnen. Deze vrouw geeft mij niet de rust die ik op dat moment zo graag zou willen. Zodra haar man naar zijn werk gaat en dat is om half acht, mijn man gaat ook op deze tijd naar zijn werk, begint ze te kloppen op de vensterbank of op de muur.

Aan de kant van onze slaapkamer grenst ook hun slaapkamer dus dat is erg gehorig om half acht s'ochtends! Het ritueel begint met vreselijk gestamp en het keihard opentrekken en dichtgooien van deuren. Eerst van hun slaapkamer en dan van hun badkamer die eerst nog drie keer word dicht geslagen voor dat Godzilla op het toilet zit.
Dan gaat ze weer terug naar de slaapkamer maar trekt dan nog even twee keer heel hard de deur dicht en ze stampt daarbij als een mammoet op oorlogspad! Daarna gaat ze dus zeker dik een kwartier tot soms een half uur lang op de muur of op de vensterbank, of wat ze die dag weer leuk vind staan kloppen!
Daarbij murmelt ze er ook nog iets onverstaanbaars bij wat lijkt op een soort schietgebedje. Maar net als ik denk dat ik weer kan gaan slapen en van de ergste schrik ben bekomen, begint dit ritueel precies na een uur weer van voor af aan! Stampen, gooien, pissen en kloppen! Half acht, half negen en half tien!

Toen ik het voor de eerste keer hoorde schrok ik me wezenloos, en als je het een hele week achter elkaar hoort uit dezelfde hoek dan krijg je moordneigingen! Nog nooit in mijn leven heb ik zoiets gestoords meegemaakt!

Iedere dag dat ik ziek was heeft zij dit gedaan, ik heb geen dag rustig kunnen uitzieken en mijn hoofdpijn had nu een migraineachtige vorm gekregen alleen maar omdat deze waanzinnige vrouw haar dagelijkse ochtendritueel moet uitvoeren! Aanbellen heeft geen zin want de bel staat af en ze doet toch niet open, zelfs niet voor de politie die ik er al regelmatig afgestuurd.

Alleen als haar doodenge man thuis is en als je op het vreselijk smerige raam hebt geklopt of met de brievenbus heb geklapt hebt dan doet hij net de deur op een kiertje open zodat je niet naar binnen kan kijken, hij zegt van niks te weten en volgens zijn vrouw doe ik het allemaal zelf en moeten we haar vooral met rust laten! En hij gelooft haar dus wij kunnen het wel vergeten.

Hoe vaak mijn man al niet gehoord heeft dat ik de buurvrouw iets vreselijks ga aandoen is niet meer na te tellen. In mijn gedachten heb ik haar al duizend keer vermoord! Hij is er ook helemaal mee aan, maar hij slaapt (gelukkig voor hem) heel diep en is ook nog bijna nooit ziek daarom stoort hij zich er minder aan dan mij. Bovendien lijkt ze toch wel bang voor hem, want als hij thuis is doet ze het een stuk minder hard. Het lijkt wel of ze zich bij meer durft uit te leven. Het ergste vind ik nog dat deze gruwelijke levensvormen hun huis ook hebben gekocht. En daardoor hebben we geen poot om op te staan.

De politie heeft gezegd dat we het maar moeten proberen uit te praten met haar, ik vind dat het ook helemaal niet serieus wordt genomen ook al weten ze dat zij niet eens voor de politie open
doet en dat de bel al drie jaar uit staat! Ik heb ze aangeboden om boven te komen luisteren, maar dit is er nog steeds niet gebeurt. Daarbij weet ze precies als er iemand bij ons langs komt, want als er iemand bij ons in huis is het doodsstil omdat een ander van dit afwijkende gedrag natuurlijk niets mag weten. Verder zijn ze voor en door iedereen in de buurt contact gestoord, en niemand wil iets met ze te maken hebben omdat iedereen ze doodeng vind.

Kinderen worden bewust op afstand gehouden door angstige moeders! Het RIAGG zegt dat ze zolang ze geen gevaar is voor zichzelf en anderen er niks aan gedaan wordt, terwijl ze er zelfs in behandeling is geweest. Ons huis is precies tegen hun huis aangebouwd dus de buren aan de andere kant naast hun hebben (zeggen ze) er geen last van.

En nu komt het mooiste van het verhaal, ik heb geprobeerd om haar op straat aan te spreken, maar ze loopt me straal voorbij. In mijn wanhoop ben ik haar maar gaan staken, omdat ik wilde weten waar zij nou iedere middag naar toe ging. Ik kon me gewoon niet voorstellen, dat zij ergens zou werken.

s'Middags gaat dit armoedige “ding” gewoon op haar vooroorlogse fietsje naar het buurthuis waar ze samen met allerlei ander verloren en vreemd volk gezellig zit kletsen. Mijn mond viel open van verbazing toen ik dit zag! Ze is helemaal niet contact gestoord! Maar wel gestoord!

We zijn van plan om naar bureau rechtshulp te gaan om advies te vragen om een kort geding tegen ze aan te spannen, voordat het gaat escaleren en ik haar echt nog iets vreselijks ga aan doen! Ik begrijp niet dat er zo weinig aandacht wordt besteed aan dit soort verloederde mensen. Het zal er wel op uit draaien dat er eerst iets ergs moet gebeuren voordat de verschillende instanties het probleem eindelijk serieus gaan nemen.

Ik hoop dat er iemand is die ons een tip kan geven hoe we dit probleem kunnen aanpakken.