De Vervelende Buren Pagina

4 jaar woon ik hier met mijn dochter nu 12 en was zo gelukkig om dit huis te mogen huren. Na 7 jaar wachten in een flat. Totdat ik nieuwe buren kreeg.

Een "alleenstaande" vrouw met 3 zoons, van 15, 16 en 18 waarvan de oudste psychische problemen schijnt te hebben. Nou moet kunnen. Maar het begon al goed, toen ik in bed lag te slapen 23.45 en er opeens een vrachtwagen voor mijn deur stopte, wat bleek ze kwamen verhuizen. Tot half 2 timmeren. Ik ben erg razend geworden mijn dochter en ik hebben tot zo lang maar slaperig voor de tv zitten staren.

Maar goed dat was het begin. Een gestamp op de trappen, slaan met deuren, maar vooral die harde muziek daar werd IK gek van. Ik woon op de hoek, de buren aan de andere kant van hen hebben ook erge last, politie gebeld, zij kwam met een zielig verhaal, dus die buren vertelden mij dat ik haar nog een kans moest geven.

Wat bleek ze moest wel zo laat verhuizen want ze was gevlucht uit een andere buurt omdat haar oudste nogal onder de invloed was van een paar criminele Marokkanen Maar goed, dan had ze dat toch even kunnen vertellen van te voren aan me?

Maar al snel werd ik gek. Iedere keer zo hard die muziek, dat ik het boven mijn tv uit nog hoor, boem boem boem. Nu is er weer iets nieuws, dan gaat die van 16 een uur zijn brommer op volle toeren aan laten en een herrie en een stank, ben maar weer naar binnen gevlucht, ik werkte in de tuin.

Dit gebeurt steeds meer. Ik ben bedreigd door madams dronken vriendje, hij schreeuwde dat ik geen last van ze had. Had nog nooit een woord met hem gewisseld, kwam hij agressief aan de deur, toen ik uiteindelijk mijn deur wilde sluiten probeerde hij me tegen te houden. (ja makkelijk een vrouw alleen).

Godzijdank komen de buren van de andere kant over een maand weer thuis, zij pikt dit echt niet allemaal.

Politie heb ik gebeld, over de herrie en de bedreiging. Ze zijn langs geweest. Het is nu inderdaad weer rustiger maar ja voor hoelang? Straks gaan de ramen en deuren open. Ik heb nog nooit problemen met buren gehad, maar op dit moment sta ik gewoon strak van de zenuwen.

Dat ze elke zondag nog steeds moeten boren, oké, na 5 maanden, daar kan ik nog wel mee leven, maar er gaat vrijwel geen dag voorbij of er is wel iets. Het grappige is dat ik alleen met de oudste (het moeilijkste?) leuk contact heb. Hij is de enige die gewoon beleefd tegen me is, daar kan zijn moeder nog wat van leren.

De broer en haar vriendje zijn ronduit onbeschoft. Ik heb wel contact met de moeder gehad, praatjes gemaakt, maar na die bedreiging is het voor mij over. Voor dat deze mensen er in kwamen woonde hier een man met zijn volwassen dochter en haar vriend. Die man stierf helaas erg onverwacht, hij was nog erg jong, en dochter die er al langer dan 20 jr woonde moest verhuizen, ondanks een petitie van de buurt.