De Vervelende Buren Pagina

Ongeveer 3 jaar geleden zijn wij in dit eerste koophuis komen wonen.
Blij met onze eerste echte huis, maakte ik de eerste dag al kennis met de buurvrouw, toen ik onze ramen aan het zemen was buiten, er was kalknacht geweest(dat is een traditie bij ons)en dit moest ik verwijderen.

De vrouw stelde zich netjes voor, ik zal haar in dit verhaal benoemen als Hyaccint(je weet wel die Engelse serie!). Haar man ontmoette ik later, hem zal ik Saddam noemen. Waarom ik deze mensen zo noem wordt later wel duidelijk. Een lange tijd ging de omgang normaal, zoals gewone buren. Nu en dan een praatje, op elkaars kat passen enz.
Na een lange tijd ging me wel wat dingen opvallen. Het viel me op dat Hyaccint wel HEEL netjes was, eigenlijk een beetje ziekelijk.

Elke dag om ongeveer dezelfde tijd ging(gaat)ze de tuin doen. Weer of geen weer, storm of geen storm. De helder witte steentjes worden dan gerangschikt(op maat?)plantjes worden letterlijk afgestoft, spinnenwebben verwijderd, een keer zag ik haar het gras stofzuigen!.

De brievenbus gaat 1 keer per maand in de koperpoets. Nou weet ik wel dat je niet moet gaan opletten, maar dat is zeer moeilijk als je iedere keer die vreselijke bezem hoort en ziet. Zelf ben ik ook best netjes, maar die slaat zelfs voor mijn maatstaven nergens op. Ze vertelde me zelfs een keer dat haar hoofd helemaal onder de schilfers zit, vanwege de zenuwen. Lopen doet ze niet, altijd marcheren. Jullie horen dat ik nu niet zo dol meer ben op deze dame en echtgenoot.

Ik zal vertellen waarom!
Natuurlijk gaat het om een schutting. Toen wij in dit huis kwamen wonen stond deze schutting op de gemeenschappelijke scheidingslijn. Geen probleem. Na een aantal maanden verscheen er opeens aan Hyaccint haar kant van de schutting plantenbakjes. Leuk voor haar, en voor mij geen probleem, alleen hingen deze met haken vast die over de schutting heen hangen. Eigenlijk vond ik dit een rot gezicht want zo kijk je steeds tegen die ijzeren haken aan, maar ik wilde niet zeiken en dacht geven en nemen.

Ik had op een gegeven moment een rieten mandje gevonden, en heb het ding over een van de haken gehangen die het meeste in het zicht was voor ons, maar zo dat hun er geen last van hadden.
De volgende ochtend lag het mandje op de grond. Mijn eerste gedachte was dat onze kat dit gedaan had, omdat onze kat via de schutting, onze balkon naar de huiskamer loopt(dijkwoning).

Toen heb ik het mandje weer terug gehangen en nu met wat zwaars erin zodat deze niet meer eraf kon. De volgende dag werd ik aangesproken door Hyaccint, of ik het mandje wilde verwijderen, ze had er last van, en ze VONDT DE HAKEN LELIJK!

Ik ben zo'n tut dat ik niet gelijk reageerde met "maar jullie haken dan?" maar gewoon mijn mond hield(ik wil iedereen te vriend houden).

Eigenlijk irriteerde ik me steeds meer. Toen heb ik zelf ook bakjes gekocht, maar niet met haken, maar gewoon met schroefjes, zodat zij er geen last van zou hebben, ik hing ze zo dat de haken van Hyaccint niet meer te zien waren, probleem opgelost.(niet dus).

Ik was mijn tuin aan het opknappen, en heb plantjes in borders gezet, en er een leuke gezellige tuin van gemaakt(niet het strakke chemisch schone, anti insectenachtige tuin van Hyaccint)
Mijn plan was om een mooie klimop tegen de schutting, te laten klimmen. De klimop groeide mooi.

Maar op een gegeven moment lag de klimop steeds weer plat op de grond i.p.v.tegen de schutting, en het bleef maar een spriet van zoveel cm.
Vreemd.
Mijn vermoedens dat Hyaccint dit voor elkaar kreeg, vond ik eigenlijk achterdochtig van mezelf.

We gingen een weekendje weg, en toen we terug kwamen vroeg Hyaccint of we niks gemerkt hadden in de tuin.
Nee, eigenlijk niet.
Nou het bleek dat ze hun kans waar genomen hadden,en ze hadden de schutting opgehoogd met betonnen bielzen.
Waarom ...OMDAT ER AARDE OP HAAR WITTE STEENTJES DOOR DE SCHUTTING VIEL!!
Ziek?
Het was me eigenlijk een rotzorg of de schutting zo hoog was, of zo. Maar de manier waarop! Zonder te overleggen, stiekem!

Je begrijpt dat irritaties toch wel aan groeien waren.

De klimop had ik intussen met touw en punaises vastgezet.
Nu groeide deze wel.

Ondertussen kwamen er steeds meer ergernissen. Mijn zoon van 12 kreeg steeds vaker een grote bek van Hyaccint, omdat hij aan de voorkant zijn fiets te vaak tegen het stenen muurtje zette, die "van haar was". Het muurtje zou beschadigen!. Let wel zijn fiets stond op eigen tuin!

Ze was ondertussen luidruchtig met een andere buurvrouw van verderop, steeds meer en vaker te roddelen over ons.
Wat een slonzen, enz.
Dat wij het steegje niet onderhielden(dat deden we wel, maar alleen maar om te jennen, minder vaak).
Zij kan daar niet tegen weet je!Ons huis grenst aan een weiland met paarden en ONKRUID!

Op een dag was (daar is hij eindelijk)Saddam zijn hek, dat ieder jaar geverfd wordt, aan het verven.
Toen ik s'middags thuis kwam hing een plantenbakje half aan een schroef, terwijl de bodem op de grond lag.
Ik dacht nog, zou hij dit per ongelijk gedaan hebben,maar het was op zo'n aparte manier stuk,dat kon niet, en dan zou hij toch wel even zijn langsgekomen?

Erg boos was ik, maar ja niks zeggen hè? Op de lege plaats heb ik een stenen vogelbadje gehangen.
Je raad het al, twee dagen later stuk! Maar, Hyaccint kwam wel even zeggen dat het per ongeluk was gegaan?!

Weer een paar dagen later was ik de hele middag bezig met de tuin, wieden enz.
Werd ik aangesproken door Hyaccint. Of ik a.u.b. de klimop wilde verwijderen, want dan zou de schutting kapot gaan.
Mijn vraag was, of een schutting daar niet tegen kon, en dat het nog (steeds)een sprietje was, dus zo'n vaart zou het niet lopen.
Zij wilde het liever niet en bovendien was het haar mans wens(Saddam). Ik werd me toch giftig, maar ben beleefd gebleven.

Ik zou hem weghalen. Toen ik hem weg had gehaald heb ik Saddam er nog ter inspectie bij geroepen, om te laten zien met sarcastische ondertoon.
Toen ik s'avonds het verhaal vertelde tegen mijn echtgenoot, was het hek van de dam.

Natuurlijk was mevrouw de tuin aan het doen, en mijn echtgenoot is BELEEFD gaan vragen waar dit alles op sloeg.

JE wilt niet weten wat ze allemaal heeft gezegd. Ze kon het niet alleen aan en is toen haar man ter versterking erbij gaan halen. De schutting was van hun, zeiden ze. Na een lange discussie, zei mijn man; Als de schutting van jullie is(wat niet zo was)plaats hem dan maar op jullie eigen grond, want hij staat nu op gemeenschappelijke grond.

De vraag hoe de klimop zo klein bleef, werd opgelost toen ze zelf lieten zien hoe ze het deden. Ze tilden elke week het hele scherm op uit de betonnen palen, om zo de klimop te kortwieken en los te schudden! Ziek?

De volgende dag begon Saddam weer te vloeken. Toen vroeg mijn man wat wil je nou?
Een scheldpartij was ons deel.

Twee dagen later, ging onze buurman die in de ziektewet zat (4 maanden) s'morgens om half negen tot s'avonds 11 uur (er moet ten slot geveegd worden)alle betonnen bielzen, palen en houten schuttingen te verplaatsen. De volgende ochtend is de ambulance gekomen, het was
Saddam te veel geworden! Maar hij heeft het overleefd!...

Sindsdien doen ze alles om te jennen en te pesten. Voor andere komen ze zo netjes over, net normale mensen. Maar ze zijn echt ziek.
Ze hebben tijdens een van hun scheldpartijen letterlijk gezegd.
”We gaan net zo lang door met pesten tot jullie verhuizen.”
“Als wij een schutting plaatsen mag hij maar zo hoog zijn hoor, anders dienen wij een aanklacht in.”
”Wij hebben last van jullie boom.”
“Jullie schoorsteen ziet er niet uit.”
“Noem je dat verven?”
“Er zitten verfspatten op mijn stenen.”
“Jullie zijn net een stel (sorry, niet mijn woorden) Turken.”

Mijn zoon krijgt de wind van voren. We hebben nu een kapvergunning voor onze boom, niet omdat Hyaccint dit wil, maar om er tig coniferen te plaatsen, zodat ik die rotkoppen niet hoef te zien.
Voor de voorkant ook een schutting gekocht, maar je raad het al hij is te hoog en zei zal een aanklacht indienen!

Als zij zielig kan doen dan kunnen wij dat ook.
Want, let op: Haar achtertuin is een hoektuin, zij/hij heeft de hele breedte van de steeg ingepikt als haar tuin.
Zo ook de voortuin, voetpad is weg, tuin erbij. Haar muurtje andere zijde is niet 1 meter maar 1,23 meter.

Dus als zij ons pakken, pakken wij hun.
Weet je ik ben zo eigenlijk helemaal niet. Ik ben een zacht gekookt ei, emotioneel, mensenvriend. Ik loop echt met hele erge gedachten rond.
Vandaag of morgen sla ik los. We hebben een gesprek aangevraagd met de wijkagent, misschien kan hij helpen.

En nu moet je niet denken dat alleen wij moeite hebben met deze familie. De andere buren hebben al twee rechtszaken aan hun broek gehad, i.v.m. bomen, en de blaadjes die in haar gras vallen.Ook dat de honden herrie maken.

Als ik vertel waar ik woon is, o woon jij naast dat stel! Ik kan zo 25 mensen opnoemen die haar negatief kennen.

Ik heb eens een weddenschap gehouden en gewonnen. Er stond iemand op het parkeerplekje voor haar deur. (HAAR PLEK, niet ) Degene ging weg,10 seconden(record)en haar auto werd gehaald om terug te zetten.(dag of nacht).

Wat lucht het me op om even te kunnen vertellen.

Ze zullen me niet weg krijgen, volgende keer lach ik naar ze en zeg ze goedendag, en reageer verder niet meer.