De Vervelende Buren Pagina

Wij wonen op het platteland, ruim grond rondom. Naast ons een jonger stel, die nu 3 kinderen hebben samenwonend met zijn moeder. Wij gingen normaal met elkaar om, op de koffie, verjaardagen, de elfstedentocht schaatsen, mijn man en de buurman, heel gezellig.

Op een dag lees ik in ons plaatselijk dat er een strook bosgrond te koop is en dit a.s. maandag door de Raad zal gaan voor goedkeuring. Bij navraag op het gemeentehuis zei de betreffende ambtenaar: uw buurman is u te slim afgeweest.

De buurman had de strook gekocht voor één gulden per m², en zijn handtekening al gezet. Naar bleek, het was een smalle strook gemeentegrond tussen hen, ons perceel, de achterburen en zijn achterburen. Stuk is opgemeten en er bleek, dat de buurman al een groot aantal meters in gebruik had, en wij aan de achterkant, zonder het te weten.

Er stond bij het kadaster: niet te bemeten bosgrond. Omdat de strook schuin liep, zou de helft van onze vijver, de groentetuin en een stuk van ons bos naar de buurman gaan. Wij tekenden onmiddellijk protest aan en het onderwerp verkoop grond werd stopgezet. Vanaf dat moment begonnen de pesterijen. Takken in de tuin, takken afknippen als je weg was, stuk gaas dat verdween, een 15 jaar oude kamperfoelie die bijna ging bloeien, werd tot op de grond afgeknipt en in al die stukken weer op onze laurierstruiken gegooid.

Toen we een jaar verder waren, ik had inmiddels 3 wethouders en de burgemeester thuis uitgenodigd om van hun strook grond kennis te laten nemen, Ook hebben we de notaris ingeschakeld, en bleek het verjaring te zijn. Als een eigenaar zich langer dan 10 jaar zich niet als zodanig heeft gedragen, is grond verjaard, nu dat was al 25 jaar zo. Dus vroegen de aanwonenden verjaring aan, behalve de buurman. "Ik houd me aan mijn handtekening" was het commentaar.

We zijn een aantal malen op het gemeentehuis geweest voor bemiddeling met de notaris erbij, geen resultaat. Meneer hield de poot stijf. De verjaring is een aantal maanden later uitgesproken. De pesterijen werden heviger, de kinderen mochten niet meer bij ons komen, niet meer met ons praten noch gedagzeggen. Ze waren toen 1, 2 en 6 jaar. Het meisje kwam altijd bij ons schilderen en tekenen. Ze stuurde daarna ons briefjes om toch contact te houden.

Wij hebben daarna ons terrein aan hun kant voorzien van gaas op 1.50 m hoog en klimop geplant, Nu die wordt nooit groter, want een aantal malen per jaar wordt deze overal doorgeknipt. Als we er niet zijn, dus nooit te bewijzen. Er wordt van alles in de tuin gegooid, takken, stukken glas, puin, stenen etc. We reageren nooit ergens op en praten niet meer met hen.

Als we langs wandelen, worden ons de meest platte teksten toegevoegd. Er wordt daar ook alleen maar geschreeuwd, vooral tegen de kinderen! Eerst stond daar altijd een radio buiten keihard aan, maar de oude moeder zorgde ervoor, dat het ophield, want zij had er ook last van. Sinds ruim een jaar is er een nieuwe hond, weer een Dobermann Pincher. Ik heb gezien hoe die afgericht werd om naar ons te blaffen: toe maar Debora, blaf maar daar heen... Nu we werden afgelopen zomer helemaal gek van het geblaf: als we een raam opendeden, de voordeur of buiten aan het harken waren of ramen lappen, continue keihard geblaf. (ze wonen met hun huis zeker 50 m. van ons af, maar hun leven speelt zich altijd achter onze afrastering af, zetten roestige betonmatten tegen ons gaas).

We waren op een gegeven moment totaal neurotisch van het langdurige geblaf, hebben we de wijkagent er bij gehaald. Nu, dat gaf gelukkig resultaat. Hij is er geweest om te praten. Het ging nog wel een aantal malen weer mis, gelijk weer gebeld, een hele lijst met blaftijden heb ik wekenlang bijgehouden en ingeleverd bij de politie. Dit zijn mensen, die met niemand veel contact hebben, want ze hebben met alle boeren uit de omgeving wel een ruzie om het een of ander.

Het dochtertje zei ooit tegen mij: papa wil het nooit meer goed hebben... ja, buurman heeft een koekje van eigen deeg of een sigaar uit eigen doos gekregen, want hij heeft de verjaring niet aangevraagd en heeft dus ook niets gekregen. Het is nu wat verbeterd maar zo geleidelijk aan begint het weer wat erger te worden. We blijven het melden en als we nu weer melden, nemen ze echt maatregelen: of verplicht op cursus, of een muilkorf óf in beslagname. Door nergens op te reageren, helpt het wel iets, want ze krijgen geen vat op je en dat is wat ze willen, zich afreageren.