|
Hallo, ik schrijf mijn ergernis van me af, omdat het me keel uitkomt.
Al heel mijn leven wonen we in eeen mooi plaatsje aan de Rijn. We hebben een plaatsje in de buurt
gebouwd zien worden. Vandaar dat we na een aantal jaar besloten om daar te gaan wonen. Na een tijdje rond gekeken te hebben kwamen we bij een straat waarvan het hele gezin wist dat ze daar wilde wonen. Het is een huis met 6 slaapkamers. Ideaal voor een gezin met kinderen.
In december 2001 verhuisde we hier naartoe. De eerste dagen werden we al verwelkomd door de mensen. En algauw voelde het hele gezin zich er thuis. Als we de honden uitlaten komen er mensen langs die spontaan gedag zeggen. In de straat kwamen al gauw mensen praatjes maken. Ook 2 van de 3 buurmeiden kwamen al gauw bij ons over de vloer. Het was een gezellige tijd. Maar na een paar maanden begon er al gezeur.
Wij zijn een gezin dat op kindjes past. En dit kon de buurvrouw niet aan. Ze hoorde de loopauto's teveel en kon daardoor niet slapen. Zowel 's ochtends niet als tussen de middag. We probeerde toen een oplossing te vinden voor de auto's. En waren op zoek naar rubberen banden. Tot die tijd deden we vloerbedekking om de wielen heen. Maar zoals je weet blijft vloerbedekking niet lang hangen op plastic en werden de auto's als snel verkocht. Omdat we mensen zijn die zoveel mogelijk rekening willen houden met anderen, besloten we de buurvrouw een bos bloemen te geven. Met onze excuses erbij. Maar of we dat nou moesten doen? In onze straat staat een glijbaan voor kinderen en 2 wipapparaten. Veel oudere kinderen spelen ook in de straat. Ook onze zoon. Maar zodra de buurvrouw zag dat onze zoon daar ook speelde met de bal dan kwam er commentaar. Want ze hoorde de bal bonken. Echter als er kinderen van andere mensen zijn dan houdt ze haar geklaag voor zich. Ook hebben onze kinderen 2 jaar terug met meerdere kinderen, onder andere die van de buurvrouw een waterballon gevecht gehouden. Zodra er maar een beetje water de tuin van de
buren inging werd ze meteen nijdig omdat hij meubilair wat in de tuin staat nat werd. En zijzelf ook.
De buurvrouw heeft meer dagen van de week vrij dan dat ze werkt, vandaar dat er iedere week wel wat was. Zo kwam ze voor het raam staan springen in haar Nachtjapon en ochtendjas omdat ze de kindjes binnen hoorde spelen. Op dat moment waren er 3 kindjes.We werden het zo zat dat we de deur niet meer opendeden voor haar.
Daarna was het een maand of wat even rustig. We dachten dat ze wel bedaard zou zijn, maar zodra de eerste blaadjes weer van de boom afvielen begon ze weer. We hadden een konijntje, die we al 6 jaar verzorgde. Maar de buurvrouw hoorde haar 's nachts lopen in het hok. Daarom deden we het konijntje de schuur in. Maar als je het konijntje niet ziet dan vergeet je het snel aandacht te geven. Binnenzetten was helaas geen optie. En besloten werd, het konijn weg te geven aan iemand die er meer aandacht aan kon schenken.
Nadat het konijn weg was gedaan, heeft de buurvrouw zelf een konijn gekocht. Deze heeft ze binnen in de woonkamer gezet. De kinderen vertelde dat het konijn nogal veel aan het gaas loopt te knagen. Maar hier heeft de buurvrouw dan geen last van.
Weken gingen weer voorbij. De buurvrouw had weer een veldslag gewonnen en zei schijnheilig gedag als ze iemand van het gezin tegen kwam. Terwijl ze in haar tuin mensen ontving en ons een stelletjes asociale noemde.
Vorig jaar wilde de buurvrouw persé een uitbouw hebben, omdat meer mensen dat deden. Hiervoor had ze een stukje grond van onze tuin nodig. Ze mocht het zo hebben en hoefde hiervoor niet te betalen, op voorwaarden dat ze niet meer zou klagen. Haar man wist dat het onmogelijk was en betaalde een klein bedrag voor de grond. In de tijd van de verbouwing was er veel lawaai, onze schutting werd weggehaald en we konden de ramen en deuren niet opendoen door al het stof. Ook konden we niet buiten eten en de honden konden de tuin niet in, omdat de buren zelf ook een hond hebben en ze niet met elkaar overweg kunnen. Zo gingen de buren in het weekend lekker in de tuin zitten terwijl hun hond los liep. En moesten wij verplicht binnen blijven met de honden. Maar hierover hebben wij niet geklaagd.
Ook de kinderen van ons gezin kregen het te ontgelden. De buurvrouw hoorde een van onze dochters met haar vriend de tuin inlopen. Ze waren aan het praten over hoe de dag was verlopen van elkaar en ze besloten met hun eigen hond een stuk te gaan lopen. Tegenwoordig is een nachtwandeling echt zo gek nog niet. Op het moment dat dochter en vriend buiten kwamen schreeuwde de buurvrouw: ,, Kunnen jullie je koppen niet eens dichthouden, stelletje asociale?! Waarop de vriend beleefd vroeg: ,,Hoezo, wat is er dan?" En Heleen, de buurvrouw, ging als een razende tekeer. De kinderen zijn met de hond weggelopen en hebben voor ze de poort dicht deden nog even welterusten gewenst.
De buurvrouw was zo nijdig dat ze de volgende dag de GGD heeft gebeld. Hierbij verklaarde ze dat wij een kindercentra waren (illegaal) en dat ze overlast had van ons. Doordat haar man bij de gemeente werkt heeft de gemeente de GGD op ons dak gestuurd. De vrouw die langskwam was heel vriendelijk en deed volkomen normaal. We ontvingen haar met een kop thee en ze kon met eigen ogen zien dat we niets tegen de regels indeden. Wel besloten we een aantal stappen te zetten.
Het GGD gebeuren gebeurde allemaal vorige week. In die tussentijd hebben we nog wel contact gehad met de kinderen van de buurvrouw. Maar de buurvrouw wilt dit niet hebben, omdat ze weet dat ze fout zit.
Wie bepaald er dat er in je eigen huis niet geleefd mag worden? Hoe haalt ze het in der hoofd om ons gezin zo te saboteren. Door kinderen voor asociale uit te maken? En waarom beweerd ze al jaren met ons rekening te houden, terwijl wij degene zijn die dat doen? Het is voor ons een raadsel. |
