De Vervelende Buren Pagina

Ongeveer twee jaar geleden verhuisden wij van ons jaren ’50 huis naar een mooie nieuwbouw woning. Het leek allemaal geweldig. Een nieuwe wijk, met overal mensen die net als wij net verhuisd waren en tegen dezelfde problemen en ergernissen aanliepen als wij. Dat gaf meteen een band. Onze nieuwe buren leken heel aardige mensen, die er ook echt bovenop zaten om al die typische nieuwbouw-problemen zo snel mogelijk opgelost te krijgen. Nadat wij een keer bij hen ‘s avond op de koffie geweest waren, kwamen zij uiteraard ook een avondje bij ons.

Met hun ongeveer drie maanden oude baby. Op die avond viel mij op, hoe naar de buurman tegen zijn kindje deed. Het jochie een grote mond geven omdat hij leuk vond het lepeltje van pa een paar keer op de grond te laten vallen, zodat pa het zou oprapen en weer aan hem teruggeven. Volgens mij een favoriet spelletje van zo ongeveer alle baby’s rond die leeftijd, maar de buurman dacht daar dus duidelijk anders over. Toen pa hem zo’n grote mond gaf, begon het jochie uiteraard te huilen, waarop hij “Ja, ga maar janken” blafte.

Al met al had de buurman die avond bepaald geen goede indruk op mij gemaakt, maar enfin, het was tenslotte zijn kind, en wie ben ik dat ik me met zijn opvoeding zou bemoeien?

Niet lang daarna begon het gedonder. Onze kinderen zouden lawaai maken, en of we ervoor konden zorgen dat dat ophield. Pardon? Onze kinderen en lawaai maken? Had ik dat wel goed verstaan? Terwijl onze vorige buren - in het jaren ’50 huis met de houten vloeren! – Toen we verhuisden nog tegen ons zeiden hoe jammer ze het vonden dat we weggingen, en dat we zulke fijne, rustige buren waren? Zouden onze kinderen dan in zo’n korte tijd opeens zoveel meer lawaai zijn gaan maken? Onze kinderen, over wie wij zo vaak complimentjes krijgen, dat ze zo netjes en beleefd zijn? Zouden onze nette en beleefde kinderen dan echt zoveel herrie maken? Terwijl ik hen nota bene nooit toesta om lawaai te maken omdat hun manisch depressieve vader daar echt niet tegen kan?

Maar goed, om de sfeer niet te verzieken beloof je er nog beter op toe te zullen zien dat je kinderen rustig zijn. En ik moet zeggen, het heeft zo zijn positieve kanten, want nu hoef ik nooit meer tegen de kinderen te zeggen dat hun vader er niet tegen kan als ze herrie maken. Ik hoef ze alleen maar even te herinneren aan de supersonische oren van onze buren. Toch wel prettig.

Intussen kunnen wij wel dag in dag uit naar het regelmatige en langdurige gehuil van hun zoontje luisteren. En vinden we regelmatig de sigarettenpeuken in onze tuin als buurman zijn schoonvader weer eens te logeren heeft. Om nog maar te zwijgen over de luierdoekjes die – ongetwijfeld per ongeluk – in onze tuin terecht komen.

Toen werd het zomer en gingen de buren op vakantie. Hun volle afval container stond een paar weken lang met open deksel in de volle zon te stinken. Toen ze terug kwamen van vakantie zaten er, niet geheel verwonderlijk, maden in hun container. En dat kwam door ons! Jawel, want wij hadden een nog niet zindelijke puppy die we in de tuin zijn behoefte lieten doen. Dat ruimden we gewoon netjes dagelijks op, en in onze container (waar ook de hondendrollen in verdwenen) zaten geen maden. Maar goed, om geen ellende te hebben beloof je het voortaan meteen te zullen opruimen en niet slechts een keer per dag. En daar houd je je ook aan. Ook al betekent dat dat je soms wel acht keer per dag de rommel achter je hondje opruimt, maar burenruzie wil je immers niet.

Daarna komt buurman nog wel een of twee keer zeuren over de herrie die onze kinderen zouden maken, maar voor de rest valt het allemaal wel mee. Natuurlijk is het voor ons allang de vraag niet meer of hij over een poosje niet weer wat te zeuren zal hebben, maar alleen maar wanneer en waarover.

En jawel, het wordt weer mooier weer, het onkruid schiet op en wij vinden op een avond een brief van onze buurman op de deurmat. Beste buren, had hij erboven gezet, want hij hoopte dat we toch nog beste buren zouden worden. Maar dat hij zich groen (het onkruid) en geel (de paardenbloemen) ergerde als hij thuiskwam uit zijn werk en dan onze tuin zag. Dus of we dat onkruid maar weg wilden halen en dan ook meteen onze ramen lappen, want het was geen gezicht en zo nog wat meer gezeur. En vooral de manier waarop hij een en ander wist te zeggen. Alsof wij de grootste Aso’s waren die er op de hele planeet rondlopen.

Mijn kin zakte af van verbazing! Waar had hij het in vredesnaam over? Ik had nog geen onkruid gezien, maar toen ik de volgende ochtend uit het raam keek, zag ik daar inderdaad een paar kleine onkruidplantjes staan, met zowaar ook nog wat paardenbloemen. En ramen lappen… tja, ik geef het toe – dat staat helemaal onderaan mijn prioriteitenlijstje. Ik ben nu eenmaal niet huishoudelijk en zie in ieder geval het nut van ramen lappen totaal niet in een nieuwbouw waar ze binnen no time toch weer onder het zand en stof zitten. Maar goed, als hij er nu gewoon vriendelijk om was komen vragen, dan was ik echt niet te beroerd geweest om hem dat pleziertje te doen. En dat onkruid zou ik heus ook zelf binnenkort wel gezien en verwijderd hebben.

Maar als meneer denkt een dergelijk brief te moeten schrijven, waarin hij ons afschildert als een stel Tokkies, dan kan hij wat mij betreft de pot op. Met een scherp randje graag! Nee buurman, als je zo graag “beste buren” wilt worden, is een dergelijke brief in elk geval niet de manier. Voordat wij nog beste buren met jou willen worden, zal er nog heel wat water naar de zee moeten vloeien. Voorlopig hebben wij daar echter totaal geen behoefte meer aan.