|
Toen wij 5 jaar geleden besloten te gaan verhuizen naar een dorp 3 km verderop, hadden we nooit gedacht dat we dit zouden meemaken.
We woonden eerst in een rijtjeshuis en hoorden via mijn broer die in de groenvoorziening werkte dat er in zijn werkregio een huur hoekwoning leegstond met garage en ook nog een aardige grote tuin om wat leuks van te maken, dit was wat ik en mijn vriendin altijd al wilden.
We gingen eens uit de grap kijken en het duurde niet lang of de naaste buurvrouw (60+) kwam polshoogte nemen. Wat bleek nu, ik had in me jeugdtijd ooit eens een weekje met hun dochter gegaan, dus onbekend waren ze niet helemaal voor mij, maar goed we zijn nu ruim 30 jaar verder.
Ze vertelden van alles over de vorige bewoners die er gewoond hadden, hoe veel ellende ze hadden gehad enz.
Nadat we de woning de tuin en garage hadden bekeken, namen we contact op met de woningstichting, en een week later hadden we de sleutel.
Wij waren druk bezig in het huis want er was veel blauw van kleur en dat is niet onze smaak. Al gauw kwam de buurvrouw even langs om even een glimp op te vangen van de gedane werkzaamheden.
Omdat ik toch nog voldoende verlof had nam ik vrij om dagelijks in het huis bezig te kunnen zijn.
En weer kwam de buurvrouw langs met allerlei verhalen, ik reageerde er niet zo op, want ik merkte al wel dat ze uit pure nieuwsgierigheid kwam.
Wel vertelde ze "mooi dat er een garage bij staat hè?" Dan kan de auto mooi naar binnen. Ik vertelde haar dat we de woning anders niet hadden genomen. Op de dag van verhuizing was het aardig rustig voor wat betreft de buren, alleen kwam ze soms even met een doekje naar buiten om een glimp op te vangen van onze spullen.
Een paar dagen later was het mooi warm weer en zaten we buiten met onze hondje aan een lange lijn omdat verder alles open was achter. Ineens kwam de buurvrouw hun hekje uit met een tuinstoel in de hand, we groeten elkaar en ze liep door.
Even later hadden wij het samen over de inrichting van de tuin en de erfafscheiding zodat onze hond vrij kon lopen, want onze Maltezer aan een touw achter vonden we maar niks. We vonden het toen tijd om even met de hond te gaan lopen en wat schetste onze verbazing? De buurvrouw zat 3 meter van ons af in onze tuin en net achter de hoek van het huis zogenaamd te lezen.
Mijn vriendin en ik waren allebei verbaast en de buurvrouw vroeg: gaan jullie een schutting plaatsen?
We vertelden haar dat we erg op onze privacy gesteld waren en dat we plannen hadden.
Vanaf dat moment ging het mis, zelf hebben ze een hek staan op de erfafscheiding van ongeveer 80 cm, en hoger wilden ze niet anders kon ze niets meer zien. Ja, ons zien bedoelde ze vast!
We stelden nog voor om iets van groenblijvende boompjes te planten maar daar was ze ook op tegen, want dan kreeg ze last van spinnetjes.
Om toch maar het zekere voor het onzekere te nemen namen we contact op met de woningstichting, en kregen toestemming voor het plaatsen van een schutting.
Op de dag van plaatsing hielp mijn broer mee en kwamen de buren (dan hij en dan zij) af en toe even naar buiten om te gluren.
De buurvrouw had mijn vriendin eerder verteld dat ze overlast hadden gehad van eerdere buren, dat ze zogenaamd niet met de fiets achter konden komen omdat er een auto zou hebben gestaan.
Met die smoes is de buurvrouw naar de woningstichting gegaan uit wraak dat nu ook wij het gezamenlijke pad zouden belemmeren.
Nu weten we ondertussen, en dat hebben de buren zelf bijgehouden, dat wij de 15e bewoners zijn in 13 jaar. Wat een hobby!
Toen we op een dag thuis kwamen uit ons werk zagen we dat er een grote vierkante paal was geplaatst in onze tuin, net naast het gezamenlijke pad zodat wij onze aanhanger niet meer konden gebruiken. We zijn bij een bestuursvergadering aanwezig geweest om ons verhaal te vertellen en wat schetst onze verbazing? De zoon van de voorzitter is getrouwd met een dochter van onze buren. We hebben door langdurig praten toch gelijk gekregen van de andere bestuursleden, en we mochten gewoon gebruik maken van het gezamenlijke pad mits we deze niet blokkeren.
We dachten dat het opgelost was maar nee hoor.
Na enige tijd lag er een brief op de deurmat van de woningstichting dat onze buren last zouden hebben van onze CV afvoer die door het schuurtje naar buiten loopt en dan met een bocht nog eens 1.50 meter omhoog, terwijl dit allang zo zat toen we in het huis kwamen te wonen.
De buren hadden geklaagd dat er een parkietje was doodgegaan in zijn volière en dat zou gekomen zijn door onze CV afvoer.
Diverse bekwame mensen hebben de CV afvoer bekeken en alles was volgens de normen, toch kregen we even later een brief van de woningstichting dat de afvoer veranderd moest worden.
We waren dan ook met stomheid geslagen toen we zagen dat we een afvoer moesten maken van 4 meter op ons platdak schuurtje en dan ook nog eens 1 meter boven de dakgoot van het huis.
In 2008 was ik de bestrating achter het huis aan het spuiten en ontdoen van onkruid, komt er ineens de stem van de buurvrouw over de schutting. Ik reageer hier maar niet op, maar ze komt toch even kijken en begint van: “Het zal eens tijd worden dat jij eens spuit”, en ze valt me aan over het sneeuwruimen in de winter. Het duurt niet lang of mama’s lieve zoon en zijn vader bemoeiden zich er ook mee. Ze gaan als het heeft gesneeuwd om 6 uur in de ochtend naar buiten met zo'n metalen sneeuwschuiver om de boel op te ruimen en met al dat lawaai zo vroeg de buurt even wakker maken.
Zelfs hebben ze het lef gehad om bij onze andere naaste buren aan te bellen om 6 uur in de ochtend met de vraag helpen jullie even mee? Ze lagen nog op bed natuurlijk en de deur werd hierop direct weer dicht gedaan. Zelf strooien wij altijd en wij gaan niet voor dag en dauw aan het sneeuwschuiven. Wat een verstand.
Uitslapen is er voor ons niet bij wat ze hebben horretjes voor de slaapkamer ramen en iedere morgen om kwart voor 6 moeten de dekbedden buiten het raam hangen, hierbij maken ze zoveel lawaai dat je er altijd wakker van word. Dan hebben ze nog een aluminium hordeur in het schuurtje dat de hele dag dicht knalt knal in verband met de sterke veer die er op zit. We hebben hier al eens met hun over gehad maar het kan hun niets schelen.
We hebben sinds kort ook aan de andere kant nieuwe buren gekregen waar wij goed mee kunnen maar dat steekt die vervelende buren, mijn buurvrouwtje liep met de hond op een voetpad en die heks van een buurvrouw fietste haar vanachter aan en duwde haar van het voetpad. De dag daarna waren wij weer aan de beurt en werd mijn vriendin die zomers topless ligt te zonnen aangesproken door die heks, dat dit niet mocht. We wezen haar hierop dat ze dan hadden zitten gluren via het slaapkamerraam, maar volgens haar was dat niet zo. De buurman en zijn zoon kwamen ook naar buiten en wij werden bedreigd door die zoon en mijn vriendin werd bijna geslagen door die heks van een buurvrouw. De volgende dag zijn we melding gaan doen bij de politie samen met onze nieuwe buurvrouw .
De politie heeft hiervan notitie gemaakt en zal bij een volgend incident ingrijpen en maatregelingen treffen tegen de buren.
Afgelopen zomer was ik de auto aan het uitzuigen bij de garage, komt opeens de zoon (37) van de heks naar buiten en roept tegen me: nu heb ik je en gaat staan foto’s maken van mijn auto en mits daarop komt onze buurvrouw met haar nieuwe vriend naar me toe en dan verdwijnt de zoon van de heks weer.
We hebben inmiddels zo,n gruwelijk hekel gekregen aan die mensen, we kunnen ze wel wat doen. We wachten er op dat ze beginnen met bijv. slaan want dan hebben we ze. Inmiddels is ook een dochter van die heks tegenover haar ouders komen wonen, we zijn er maar mooi klaar mee, die is net als haar moeder, de burgemeester van de straat.
Wordt vervolgd! |
