|
Eigenlijk is dit niet echt een verhaal over mijn eigen buren, maar over mijn ex-schoonouders. Zij zijn zelf namelijk de vreselijkste buren die je je maar voor kunt stellen.
Toen ik nog jong was en voor het eerst bij hun thuis kwam (mijn ex woonde toen ook nog bij hun) wilden wij wel eens wat leuks gaan doen met de auto. Omdat geen van ons nog een eigen auto had waren we aangewezen op onze ouders. Bij mijn ouders was het lenen van de auto geen probleem, bij zijn ouders kwam er een heel drama aan te pas. Ze woonden in een doorsnee straat, met parkeerplaatsen langs de stoep. Deze parkeerplaatsen hoorden niet bij een bepaald huis, echter claimden zijn de plaats voor hun huis wel. Diverse malen als hun auto even van zijn plaats af was zette hun buren hun auto daar neer, en die kregen dan de volle laag. Wat ze wel niet dachten om op "hun" plaats te gaan staan? Daarop is besloten om telkens als de auto gebruikt werd, het busje van het werk van mijn ex-schoonvader op die plaats te zetten, zodat de buren niet op die plaats zouden kunnen gaan staan.
Toen mijn ex-schoonouders gingen verhuizen, maakten ze kennis met hun nieuwe buren. Ik vind het aardige mensen. Ze zeiden ook altijd vriendelijk goededag. Mijn ex-schoonmoeder vond het maar stom dat de buurman altijd goededag zei, want hij kende hun toch niet? Waarom moest hij hun dan groeten? Waar bemoeide hij zich mee?
Die buren hadden een gezin met opgroeiende kinderen, die maakten uiteraard geluid. Daarover hadden mijn ex-schoonouders al genoeg te klagen, maar toen de kinderen op de trampoline sprongen en stiekem even hun tuin in gluurden was de maat toch wel vol, de kinderen kregen de volle laag! Ook al die kinderen voetbalden en de bal belandde per ongeluk in de verkeerde tuin, begon het gescheld meteen, mijn ex-schoonvader stak meteen een mes in de bal om hem kapot te maken, en gooide die terug de andere tuin in.
Toen die buren gingen verbouwen, lag er op de gedeelde oprit een oranje zeil met zand en bakstenen. Mijn ex-schoonmoeder vond dat niet kunnen en is diverse malen gaan klagen bij de buren met de vraag of dat niet opgeruimd kon worden en wanneer de verbouwing eens klaar was, want die troep op de oprit kon echt niet.
Ook werd er geklaagd over het busje van de buurman die redelijk groot was, omdat hij een groot gezin had. Dat busje nam volgens mijn ex-schoonouders toch wel erg veel plaats in beslag op de oprit, en ook daar is verschillende keren over geklaagd. Uiteindelijk hebben mijn ex-schoonouders plantenbakken met boompjes op de oprit geplaatst, om zo de grens aan te geven. Die arme buurman paste er met zijn busje nét tussen.
Die buurman werd natuurlijk ontzettend gek van al dat geklaag, en besloot op een gegeven moment mijn ex-schoonfamilie niet meer te begroeten, wat ik heel goed kan begrijpen. Waarop mijn ex-schoonmoeder helemaal flipte, want hoe kón de buurman zo asociaal zijn om hun geen goededag te zeggen?!
Of ze er nu nog wonen, en of er nog meer geklaagd is zou ik niet weten, (vast wel) want we zijn inmiddels 3 jaar verder en sinds die tijd is die relatie ook uit, dat lag ook mede aan die klagende ouders, die voor niemand leuke buren zijn!
|
