De Vervelende Buren Pagina

Bijna anderhalf jaar geleden heb ik samen met mijn vriend een huis van de woningbouwstichting gekocht. Een leuk huis, erg groot, en véél meer waard dan waar we het voor kochten. Doen dus. Voorwaarde is wel dat we er 5 jaar in blijven. Ja, we mogen wel weg gaan, maar dan moet je wel alle winst afstaan aan de woningbouwstichting.

Het huis bleek erg gehorig te zijn (wij kunnen de buren van de buren horen stofzuigen) Al snel kregen we in de gaten dat we naast het huishouden van Jan Steen woonden. Slaan met deuren, 's nachts stofzuigen, na elf uur hameren, alles is mogelijk. In het begin woonde de dochter des huizes nog thuis. Die meid kwam iedere avond na 12 uur thuis en ging vervolgens nog een uur (of nog langer) met hakken aan in huis lopen. Meestal was het geluid van tikkende hakjes 's morgens het eerste wat we weer hoorden. Die meid is sinds kort weg, maar het is nog lang niet rustig.

Moederlief is een vrouw die tegen de vijftig loopt maar die de energie van een meid van 20 heeft. Dag en nacht is ze aan het boenen, poetsen en stofzuigen. Natuurlijk moeten er om de haverklap de nodige verbouwingen gedaan worden, ook al wonen ze er al 8 jaar.

De oudste zoon is bijna 27 en woont op zichzelf. Alle vakanties, vrije dagen en weekenden zit hij echter thuis. In het weekend gaat hij dan om 5 uur weg en loopt luidruchtig met klompen aan in huis. Met zijn verjaardag (die hij dus ook nog gewoon thuis viert) begonnen ze om drie uur midden in de nacht 'lang zal hij leven' te zingen, over de keiharde muziek nog maar te zwijgen.

De middelste zoon (in totaal hebben ze vier kinderen), is alleen door de week thuis. Deze spant werkelijk de kroon!!! Hij smijt met deuren, schreeuwt, gooit met spullen door het huis, loopt als een olifant hele uren de trap op en neer (ook al zo'n drukke, net als de moeder). Hij heeft een hele luidruchtige auto, waarin hij altijd van die harde muziek draait. In het weekend is het geen uitzondering dat hij om vier uur s'nachts thuiskomt, met die muziek keihard aan. Wij liggen gelijk klaar wakker. Als de moeder en vader in augustus op vakantie gaan, kunnen we verwachten dat de zoon samen met zijn vriendin weer alleen in huis zitten. Vorig jaar resulteerde dit in nog meer geluid (en meer kan al bijna niet ). Hij draait dan ook midden in de nacht hele harde muziek. Natuurlijk loopt hij ook op klompen in huis, alsof het pantoffels zijn.

Ik kan uren doorgaan. Feit is dat we hier minstens nog drie jaar moeten blijven zitten. We kunnen wel weg, maar dan hebben we niets meer. Ik ben ook nog student en heb al een fikse studie achterstand opgelopen. Uit ellende ben ik op zoek gegaan naar een huisje voor mezelf, want ik ga er kapot aan. Ik hoop dat ik binnenkort dus mijn eigen huurhuisje kan betrekken. Wat hebben die mensen al niet kapot gemaakt? Studie bijna naar de knoppen, relatie bijna naar de knoppen, en ik ben zelf flink overspannen.

Ik haat deze mensen. Ik ben al met ze gaan praten maar "het moet allemaal maar kunnen". Ook beweerden zij dat wij niks kunnen horen omdat we een hoekhuis hebben. God, over dom gesproken. Zelf hadden ze nergens last van zeiden ze. Allicht, als je zelf zoveel geluid maakt..