De Vervelende Buren Pagina

Ze woonden al lang op de flat toen ik er 10 jaar geleden kwam wonen, vandaar dat zij de oudste woonrechten hadden, oftwel; zij mochten alles en ik mocht alles slikken.

In Armenie, waar mijn "keurige" bovenbuurtjes oorspronkelijk vandaan komen is het normaal dat er dagelijks zoveel mogelijk kabaal gemaakt wordt. Dertig maal per dag trap op en trap af van de garage onder mijn woonkamer naar hun stal op de tweede etage, elke dag visite van zoons, schoondochters en kleindkinderen die lekker worden losgelaten op het blote parket.

Bonkerdebonkerdebonk, stamp stamp en dreundreun. Vroeger vaak tot 1 of 2 uur 's nachts, maar nu, na enkele knallende ruzies, gelukkig maar tot 10 uur s' avonds. Een keer is buurvrouw bij mij aan de deur komen klagen over de harde muziek (van 10 's morgens tot 10 uur 's avonds op zaterdag). Toen ik haar vroeg :"Waarom denkt u dat ik dat doe?" wist ze het antwoord niet.

Commentaar moet ik vooral niet leveren, want dan willen ze me wel even persoonlijk wat aandoen. Toen ik voor de zeker vijftigste maal in ongeveer tien jaar tijd weer eens vroeg of ze hun witte en bonte was alstublieft op hun eigen balkon wilden houden en niet in mijn uitzicht vroeg de fijne bovenbuur of ik misschien niet heel snel wilde oprotten naar waar ik vandaan kwam (uit Brabant, meneer, en U?). En of ik wel goed snik was? Ga naar het RIAGG, zeikerd!! Wel, bovenbuurman, ik ben inderdaad hartstikke leip geworden, en weet u hoe dat nou komt? Geen schuldgevoel? Nee hoor, de bonkende bovenbuur vond gewoon dat ik niet zoveel zout op zoveel slakken moest leggen.

Excuus heb ik nooit aangeboden gekregen. Mogen zij voortaan ook blijven genieten van het gejank van mijn rooie kater en harde teringherrie. Net goed!