De Vervelende Buren Pagina

Gelukkig is het inmiddels alweer lang geleden dat ik vervelende buren had. Maar zoiets vergeet je niet meer.

Ik was pas gescheiden en betrok met mijn zoon van anderhalf een leuk flatje vlak bij mijn ex man in de buurt. Eigenlijk was het dezelfde flat dan mijn ex, alleen een ander gebouw, dus ik dacht het fijn getroffen te hebben! Het was drie hoog en aan de rand van de stad; lekker rustig. Wel blafte er een vervelende hond bij binnenkomst het hele trappenhuis vol, maar dat zou wel meevallen, dacht ik. Niemand laat toch zijn hond urenlang blaffen? Het flatje was goed onderhouden en het uitzicht fantastisch. Bomen en groen beloofden rust. Mensen die hier woonden zouden vanzelf rustig worden en genieten van al dat schoon, toch? Het was er doodsstil op het moment dat wij kwamen kijken. Alleen die hond blafte. Meer niet.

Ik zei 'ja' en wij trokken erin. De buurman ook. Ik genoot van mijn pas verworven vrijheid ondanks dat ik de scheiding betreurde, maar ze kwam van mijn kant en ik was overtuigd dat ik het beste van de twee kwaden had gekozen. Deze ervaring wilde ik eerst verwerken alvorens aan mijn 'nieuwe leven' als alleenstaande moeder te beginnen. Dat laatste had ik nooit willen worden en ik had er grote moeite mee. Moest me aanmelden bij de sociale dienst en daar werd je alles behalve hartelijk verwelkomd. Een mislukkeling dat was je als gescheiden vrouw met kinderen en ze zouden je wel even 'helpen' je leven weer op poten te zetten door het zorgen voor betaald werk, want dat alleen is zaligmakend in onze tijd!

Ik wilde mijn zoon zelf opvoeden en niet in de opvang stoppen, dus kreeg ik grote problemen met deze 'dienst', want hoewel ik nog geen sollicitatieplicht had, werd er wel druk op mij uitgeoefend. En die druk werd langzamerhand ook door de buurman op mij uitgeoefend. Het bleek een jonge student te zijn, erg knap om te zien, die van plan was de bloemetjes buiten te zetten. Die tijd had ik ook gehad, dus dat kon ik wel begrijpen. Maar ik had ook het geluk gehad dat niet in een flat te hoeven doen. 's Ochtends om zes uur stond ik voor zijn deur omdat ik wakker was geworden van zijn lawaai beneden mij. Met zijn ogen op halfzeven deed hij de deur open. Achter hem liepen jongeren door zijn huis, allemaal stoned en dronken. Hij zou rekening houden, beloofde hij. Dus schafte hij zich een piano aan. Moest toch kunnen, of niet? Ook enkele anderen in de buurt vonden dat; o.a. een harmonica-studente die een auto-ongeluk had gehad zodat ze de wekker 's ochtends niet meer hoorde en ook niet door haar vriend kon worden gewekt omdat ze dan weer in slaap viel; dus moest de hele flat eraan geloven wanneer het voor haar dag werd. Om zeven uur was iedereen wakker, behalve mijn buurman, maar wat kon het hem allemaal bommen.

Ook de hond liet van zich horen. Als de hoogblonde 'schoonheid' van de flat naast mij, de deur uit was, blafte hij net zolang door tot ze weer terug was. Bij een opmerking daarover van mijn kant, kreeg ik te horen dat er maar niemand in het trappenhuis moest komen als zij niet thuis was. Wanneer zij wel thuis was, permitteerde ze zich een hele nacht te feesten of met haar naaldhakken het plafond van haar benedenburen te bewerken en dat was een heel gezin in een klap.

Om alles kompleet te maken woonden er in hetzelfde trappenhuis ook nog een paar best wel aardige housers. Af en toe flink lawaai, maar ze woonden niet al te dicht bij mij. Ik had het meest te doen met mijn benedenbuurman.

Mijn mooie uitzicht werd flink verpest, ik zag niets meer. Was constant in spanning over wat er nu weer zou gebeuren en of ik een rustig weekend zou hebben of een rustige avond. Die spanning brak me op. Hele dagen zat ik met mijn zoon op de fiets om mijn huis te ontvluchten en langzamerhand bouwde ik de conditie van een sporter op. Op de fiets kon ik denken en tot mezelf komen, wat ik in de flat absoluut niet meer kon.

Na een half jaar besloot ik dat ik daar weg moest. Ik belde de woningbouw. Het zou nog een half jaar duren voor ik uiteindelijk een nieuw huis kreeg en ondertussen liep de spanning alleen maar op. Mijn zenuwen hielden het niet en ik werd de vijand van alle herrieschoppers, wat wil je anders. Ik was de spelbreekster, de *@%& die roet gooide en problemen maakte en ze zelf had omdat ik gescheiden was, vonden ze.

Op een ochtend werd het me te dol. Ik kan me niet eens meer herinneren wie er bezig was want ik timmerde op de verkeerde muur! Met een grote hamer heb ik mijn frustratie weggetimmert. Wie nog niet wakker was, was het toen wel en stond, in pyjama, op het balkon. Enkelen kwamen naar mijn flat, maar ik deed niet open. Een stille voldoening doorstroomde mijn gekweld gemoed terwijl ik zat te luisteren naar al het tumult om mij heen en mijn zoon die wakker was (ik had hem eerst wakker gemaakt voor ik ging timmeren zodat hij niet zou schrikken) naast mij. De politie is erbij gekomen. Ik kreeg de gelegenheid alles uit te leggen en vertelde ze dat ik mijn woede inmiddels wel eens uittimmerde op de kastdeur. Ik had daar een speciale plek voor. Ze vroegen of het hielp. Ja hoor, het hielp mij echt, het gaf een flink lawaai en daar had ik voldoening van sinds ik deze flat bewoonde.

De laatste dagen.
Ik wilde me beheersen de woningbouw weer te bellen, want ik mocht niet zo vaak bellen, zeiden ze. Ik wilde een nieuw huis en wilde het niet voor mezelf verpesten. Dus probeerde ik me eraan te houden. Toen begon de buurman weer op zijn piano.......ik draaide door, belde de woningbouw en wist niet wat ik hoorde....eerst het gewone gesprek en toen opeens hadden ze een huis...."Oh, wacht eens, we hebben iets..." alsof het zomaar opeens de lucht uit was komen vallen...? Ik ben meteen gaan kijken. Het was een eengezinswoning waar ik normaal gesproken niet voor in aanmerking zou komen. Al eerder hadden ze me een duplex woning toegewezen dat ik had geweigerd! Natuurlijk, wat een stommiteit! Kon daar alles weer opnieuw beginnen! Waar wetjes en regeltjes al wel niet goed voor zijn.... Ik zei meteen 'ja' tegen dit huis en trok zo snel mogelijk uit de flat......gelijk met mijn buurman.....zijn flat en mijn flat stonden de volgende weken gezamenlijk in de krant voor verhuur.......maar hem heb ik gelukkig nooit weer gezien.

Een half jaar na de verhuizing ben ik ingestort. Te veel stress. Oververmoeidheidsklachten. Het heeft drie jaar geduurd voor dat weer hersteld was, mede omdat ik de volgende beproeving al snel voorgeschoteld kreeg, namelijk de sociale dienst die mij wel even aan een baan wilde helpen, want dat zou probleemoplossend zijn, een baan en je eigen geld verdienen. Nou, ik wilde alleen maar RUST. Dat kreeg ik niet. Zij zijn de baas. En ze zullen de uitkering wel even korten als je niet doet wat ze zeggen.

Rust is er pas nu voor me weggelegd en de voornaamste reden is eigenlijk wel dat ik me minder op mijn kop laat zitten! Ik bepaal en regel mijn eigen leven en niet anderen voor mij. Laten ze dat maar voor zichzelf doen.