De Vervelende Buren Pagina

Het is nu 3 jaar geleden maar ik herinner het me als de dag van gisteren. 21 Maart 1998 de eerste dag van de lente en de dag waarop mijn zus haar nieuwe (eigen) huis betrok. De eerste kennismaking met de familie v. I. vond plaatst op de dag dat de heg voor het huis eigenhandig geknipt werd.

Het straatje van de buren werd na afloop ook netjes aangeveegd, hetgeen niet onopgemerkt bleef . Al bijna bij de eerste veeg met de bezem kwam de Familie argwanend naar buiten polshoogte nemen wie zich op hun straat durfde te begeven. Voor ik er erg in had was ik al omsingelt door het echtpaar zelf, de ouders en broerlief van haar kant en nog een persoon wie ik echter nooit heb kunnen thuis brengen.

Al snel was het hun duidelijk dat ik, noch mijn zus, `kwade bedoelingen` hadden en werd er kennisgemaakt.

Na enkele weken tobde mijn zus al met het feit dat er iedere dag minstens één ouder over de vloer kwam. De hele dag dribbelde men met schoenen aan heen en weer en om de haverklap liet men Joost mag weten wat op de houten vloer vallen. Bij minste of geringste werd er tegen het dochtertje geschreeuwd en het kind viel niets te verwijten, ze leed aan het Downsyndroom. Tot laat in de avond hield dit gestommel aan totdat de ouder(s) vertrokken was en iedereen op bed lag. Hoogtepunt was steevast het weekeinde, iedere vrijdagavond en zaterdagavond 4 à 5 man ( buren incluis) en stevig drinken natuurlijk.

De eerste voorzichtige pogingen om de overlast te beperken leverde niets op en ook een vriendelijk grapje of men soms aan een verbouwing was begonnen gaf geen resultaat.

De echte breuk vond plaatst in de zomer van 1999 nadat men te kennen had gegeven een schutting te willen plaatsen. In eerste instantie gaf mijn zus aan dat ze geen geld meer had en op zijn vroegst volgend jaar zover was. Uiteindelijk is ze toch overstag gegaan, mede om van de nieuwsgierige blikken van de buurman af te zijn.

Er werden folders, welke ze van de buren had gehad, doorgenomen en de keus viel op beton met een steenprint. Met een blik betonverf zou ieder dan de gewenste kleur verkrijgen. Na een bezoekje aan de showroom ergens in `t zuiden van het land ( zonder buren, dit werd ons later nog door hun verweten) was mijn zus helemaal enthousiast.

Door een kort verblijf in het ziekenhuis vroeg mijn zus of ik niet e.e.a. met de buren wilde regelen. Ik dus naar de buren met de mededeling dat de betonnen elementen inderdaad slechts aan een kant van steenprint voorzien waren, hetgeen door hun al ontdekt was. Er hing al een sfeer van wij worden genaaid, omdat de schutting dus maar aan één zijde voorzien bleek te zijn van een steenprint. Netjes vroeg ik of ze, nu de kosten niet gedeeld konden worden maar ieder zijn eigen schutting moest betalen, nog wel wilden. Detail is dat ze op dat moment aan de andere zijde van de tuin inmiddels een hardhouten schutting geplaatst hadden hetgeen ze ook maar zonder enige vorm van overleg met de buurvrouw aan die zijde hadden gedaan.

Ze reageerden weinig enthousiast maar zouden er op mijn verzoek nog even over denken en dan een briefje door de brievenbus doen bij mijn zus. Tot slot vroeg ik nog nadrukkelijk of ze geen bezwaar tegen hadden als mijn zus wel zo`n schutting zou plaatsen. Geen probleem, maar zij wilden er dus even over denken. Al die tijd stond broerlief achter ze in de gang mee te luisteren, maar zei niets.

Het briefje volgde, men had geen bezwaar maar zag er aan hun zijde vanaf. De schutting werd besteld en er werd een datum afgesproken wanneer deze door de bewuste firma zou worden geplaatst.

Het afbreken van de oude zorgde al voor de nodige onrust, op de vraag of ik de plantjes mocht verwijderen werd op zijn zachtst gezegd al vijandig gereageerd en deze moesten dan ook blijven staan.

Eindelijk was daar dan de dag dat de firma de schutting kwam plaatsen, want de sfeer was er niet beter opgeworden en de tuin was zo zonder enige afscheiding de laatste plaatst waar je wilde zijn. Ik ben na mijn werk even aangewipt om te zien hoe het resultaat werd en wat ik aan trof valt bijna met geen pen te beschrijven.

De hele familie ( Manlief, broerlief met vrouw en de ouders) was opgetrommeld en had plaats genomen in de tuin. Zonder een woord te wisselen hadden ze de gehele dag, op een regenbui na, de twee mannen strak op de vingers gekeken. De sfeer was om te snijden.

Men was al aan de andere zijde begonnen maar werden mede door de vermoeidheid ook al behoorlijk nerveus . Ze hadden er s`ochtends al een klus op zitten en de regenbui bemoeilijkte het werk ook nog. Tot overmaat van ramp hadden ze een verlengsnoer doorgezaagd, waardoor er een zekering defect was geraakt en ze al een tijdje zonder stroom zaten. Ondanks dat die buren zagen hoe die mannen ploeterde, hadden ze toch het lef om te vragen " Het komt vandaag toch wel af hè."

Vanaf die dag is het getreiter begonnen. Enkele maanden lang hebben ze met een huis vol een aanslag gepleegd op de zenuwen en het uithoudingsvermogen van mijn zus.

Verjaardagen, feestdagen en de reguliere visite in de weekeinden werden dankbaar aangegrepen om mijn zus te negeren en iedere keer waren de opmerkingen over die `betonnen bunker` niet van de lucht.Herhaaldelijk heeft mijn zus haar huis, waar ze zich zo op verheugd had, moeten ontvluchten.

Het schelden, de geluidsoverlast, het treiteren op zondagmorgen of voordat men naar bed ging. Het was allemaal niet erg genoeg, de politie kon/wilde er niets aan doen. Ze deden geen enkele suggestie of poging om het probleem op te lossen.

Tot de dag waarop mijn moeder vertelde dat ze dronken de tuin bij mijn zus waren ingelopen nadat ze voor de zoveelste keer de politie maar weer had gebeld. De diender in kwestie stond nog even met mijn zus te praten toen die sukkel dronken verhaal kwam halen over de schutting en mijn zus eens op moest houden de politie te bellen( ze waren die week al twee keer geweest). Toen was de maat vol. Het is medio oktober 1999.

Ik heb toen op zaterdagmorgen vroeg bij ze aangebeld en ik trof de buurvrouw alleen. In duidelijke bewoording heb ik gezegd dat ik het gesodemieter zat was en dat ze voor de volgende week de hele voetbalclub, inclusief d`r broer en d`r vader maar moest optrommelen en dat we dan de schutting zouden afbreken. Ik heb nog nooit iemand zo snel van mening zien veranderen, want ineens was zij er niet ontevreden mee maar mijn zus zou de schutting niet meer willen. Ze had `m nota bene zelf uitgezocht en helemaal betaald !!!!

Er moet nog wel bij opgemerkt worden dat ze inmiddels aan hun zijde hardhouten delen tegen de schutting van mijn zus geboord !! hadden, hetgeen in onderling overleg ook al overeen was gekomen. Behalve het gedeelte van het boren dan,want zo dik is zo`n schutting nou ook weer niet dat je er in boren kan, maar wat dondert het jongens.

Ik zei dus zo je wilt maar dan is het gekloot op de overloop nu wel afgelopen en als je weer een feest geeft kom je dat maar net als ieder ander van te voren even zeggen dan hoeft mijn zus niet thuis te blijven. Alles werd in alle toonaarden natuurlijk ontkend en het lag allemaal aan mijn zus.Waarop ik vroeg of er soms ook geen bezopen vent bij d`r de tuin in was gelopen. Dat durfde ze net niet te ontkennen, maar ze moest toch even kwijt dat ik me in de dag had vergist.

Op dat moment raakte ze in paniek en begon te schreeuwen dat ze de politie ging bellen en liep naar binnen. Geduldig wachtte ik af, totdat ze de gang weer in gestormd kwam onder het uitschreeuwen dat ik het huis uit moest en ze de politie ook niet zou bellen. Ze liep daarbij zohard tegen me op dat ik inderdaad weer buiten stond.

Uiteindelijk belde ze niet met de politie, maar met d`r vader. Deze kwam opdraven en maande me de tuin uit te gaan met de mededeling dat hun niets met mij of te politie te maken hadden. Daarop heb ik zelf maar eens met de politie gebeld en terwijl ik buiten op de politie wachtte liep ik heen en weer voor hun raam. Dit was ook zo`n nare gewoonte welke ze herhaaldelijk bij mijn zus flikte waarop zij op het laatst de luxaflex maar niet eens meer opendraaide.

Ze kwamen maar hadden er weinig trek in om met de buren te gaan praten en bovendien ik maakte de indruk nogal over stuur te zijn. Bovendien zeiden ze en ik citeer: "U heeft een verkeerde indruk van de politie, daar zijn wij niet voor". Na gepraat te hebben als brugman , waren ze na bijna drie kwartier eindelijk zover dan ze dan wel even langs de buren wilden gaan. Binnen 10 minuten stonden ze weer voor de deur en hadden waren ze als een blad aan de boom om. Ze hadden in een poging te bemiddelen afgedwongen dat er op het bureau van politie in aanwezigheid van de betrokken wijkagent het e.e.a. uitgepraat zou worden.

Dat gesprek heeft dus nooit plaatst gevonden, de buren hebben doodleuk opgebeld naar het bureau met de mededeling dat ze het `toch maar niet ` deden en de wijkagent heeft het er gewoon bij gelaten.

Slechts enkele weken later in een weekeinde bleek de overlast voor mijn zus weer zo groot ( het moet gezegd, het sloopt je en haar tolerantie werd natuurlijk ook minder) dat ze d`r huis weer ontvluchtte en ze bij onze moeder is gaan slapen. Het is nu 13 november 1999.

De volgende morgen, zondag 14 november, ben ik om ± 5 uur s`ochtends opgestaan en het zal zo`n beetje tegen zes uur in de morgen zijn geweest toen ik mijn boormachine bij mijn zus in huis in de muur zette. Dat heb ik een aantal gaatjes volgehouden en daarna nog wat getimmerd toen ik de deurbel hoorde. Kalm alsof ik onder invloed verkeerde ben ik naar beneden gelopen en deed de deur open. Buiten hadden zich zo`n beetje alle buren uit het blok verzamelt inclusief de buren in kwestie. Hoogst verontwaardigd vroeg een buurvrouw van iets verderop of ik wel goed bij mijn hoofd was want dat dit toch niet normaal was.

Ik zei haar kalm dat ze volkomen gelijk had en dat dit niet mijn normale doen was. Ze leek enigszins gekalmeerd en richtte zich weer tot de buren om zich daar weer bij te beklagen. Terwijl ik een afwachtende houding had aangenomen zag ik in een flits de gedrongen gestalte van de buurman in kwestie de gang in komen en voelde iets met kracht op mijn wang neerkomen. Ik had mijn eerste klap te pakken. Ik liep naar buiten en terwijl de gemoederen opliepen zag ik iets over de heg komen en voelde weer iets maar nu op mijn mond. Ik had mijn tweede klap te pakken.

Hierop grepen een buurman en de visite die was blijven slapen bij de buren in kwestie in en trokken de buurman weg. Hierop leek iedereen geschrokken en kalmeerde de gemoederen. Ik richtte me tot de buren en zei zoveel als dat ze dit nu dus vaker konden verwachten als ze niet wilden luisteren. Na me nog een keer met de dood te hebben bedreigd werd de buurman naar binnen geduwd. Er werd nog wat gemopperd en een buurman riep nog zoiets dat bij een volgende keer ik met hem te maken zou krijgen waarop ik mijn excuses aan hem aanbood, het had niets met hem te maken.

Het hypocriete was wel dat zijn vrouw tegen de buren in kwestie zei geen enkele overlast van hun te hebben en als dat wel zo zou zijn ze het wel zouden komen zeggen. Overigens zijn deze mensen enkele maanden later ook verhuisd. Toeval ???

Daar ging mijn idee van samen sta je sterk, nou ja het was misschien wel te begrijpen.

Ik heb de politie gebeld en aangifte gedaan van mishandeling.

In een gesprek met broerlief net voor oud en nieuw heb ik nog aangeboden om als er maar afspraken gemaakt konden worden de aanklacht in te trekken en samen de schutting af te breken. Hij vond het niet nodig, want hun hadden toch geen last van mijn zus en ineens was zij degene die niet tevreden met de schutting was. Zij had de schutting laten zetten dus hadden ze niets meer met mijn zus te maken en moest iedereen zijn eigen gang maar gaan.

Toen ik hem erop wees dat er in het briefje van hun toch echt wat anders stond zweeg hij wijselijk. Maar de problemen pas waren pas begonnen toen mijn zus in de buurt kwam wonen. Er klaagde tenslotte verder niemand in de buurt. Voorzichtig zei ik dat dat weleens met zijn uiterlijk te maken zou kunnen hebben ( een kaalgeschoren hoofd met zo`n plukje aan de voorkant en ik ben 1.80, maar moest omhoog kijken als ik tegen `m praatte) en het feit dat hij daar ook regelmatig aanwezig was. Daarop zei hij letterlijk dat men niet op zijn uiterlijk moest afgaan. Even later antwoordde hij op mijn vraag hoe hij dan zelf met geluidsoverlast omging en ik citeer:"Dan sla ik er gewoon op".

December 1999 heeft mijn zus de knoop doorgehakt en heeft ze het huis laten taxeren en heeft enkele weken later een nieuwe hypotheekberekening laten maken. Het was inmiddels al bekend dat oud & nieuw weer een hoogtepunt zou worden voor haar buren en het enige advies wat de wijkagent in kwestie kon bedenken was dat mijn zus haar huis maar moest verlaten.

In maart 2000 hebben de buren een schikking getroffen met het OM, ze hebben voor een bedrag van Fl350,- strafvervolging voorkomen. Dit ondanks de tegenwerking van de politie want pas na een telefonische scheldkanonnade van mijn zus en de dreiging om de burgemeester en Pieter Storms van het welbekende televisie programma in te schakelen heeft men het proces-verbaal naar de officier van justitie gestuurd. Deze dacht er dus toch anders over want binnen 3 weken hadden de buren het voorstel tot schikking in huis.

Natuurlijk waren de problemen hier niet mee opgelost, maar het leven was een stuk draaglijker geworden. Na wat incidenten heb ik de buurvrouw ( uiteindelijk bleek zij toch de bron van al `t kwaad) nog op haar werk opgezocht. Ze had tijdens een praatje met mijn zus ooit uit haar mond laten vallen dat ze op de kaasafdeling van een bekende supermarkt werkte. Voor mijn werk kwam ik daar wel eens in de buurt en op een goedemorgen ben ik langs geweest. Ze schrok zo dat ik dacht dat ze erin bleef maar ik ben netjes gebleven en heb 4 ons kaas laten snijden. Dit kon ze natuurlijk niet weigeren, er stonden nog meer klanten te wachten.

De kaas heb ik demonstratief ergens in een schap neergegooid en heb wat andere boodschappen afgerekend. Ik heb er nog een leuke gele mok aan over gehouden want er liep op dat moment een actie bij de kaasafdeling. Het meisje achter de kassa was wat verward want ik had wel een mok, maar geen kaas.

De wijkagent Dhr. V. is nog verhaal komen halen bij mijn zus, ik had schijnbaar zo`n indruk gemaakt dat ze de politie had gebeld. Die dag was ik nog met schilderwerk bij mijn zus aan de gang. Ik heb toen pas ( en dat was trouwens ook gelijk voor het laatst dat ik de man heb gezien) kennis met de man gemaakt.

Doodserieus deelde hij mij mede dat ik daar geen boodschappen had mogen doen, maar eigenlijk wilde hij nu wel eens uit eerste hand het verhaal omtrent de boormachine horen.(Er lag toen dus al een uitgebreid proces verbaal op het bureau van politie in Nieuwegein). Ik vroeg hem bij zijn vertrek nog waarom hij dan dacht dat de buurvrouw zo geschrokken was als ik haar dan niet bedreigd had of anderszins een rel had gemaakt.

Achteraf kunnen we er wel om lachen, maar het was toen waanzin ten top. Je kunt dus als het aan de politie ligt straffeloos iemand psychisch en emotioneel naar de verdoemenis helpen en een fatsoenlijk en redelijk mens ( ondanks alles beschouw ik mezelf toch als zodanig) lezen ze wel even de les, ook al balanceer je op de grens van je kunnen om het zonder ongelukken op te lossen..

Op 1 december 2000 kreeg mijn zus de sleutel van haar nieuwe huis en inmiddels woont ze er 3 maanden, zielsgelukkig met d`r huis en d`r nieuwe buren.

De ex-buren hebben hun huis inmiddels ook verkocht en zijn half april dit jaar verhuisd. Het is natuurlijk puur toeval maar het huis van hun nieuwe achterburen staat al te koop.

Naschrift.

Op een aan de wijkagent en zijn directe meerdere gerichte brief waarin we ze nogmaals hartelijk bedankte voor hun `inspanningen` en ze voor de toekomst veel succes met de handhaving van de orde in de wijk B.zuid wenste, kreeg ik op 28 december 2000 alsnog proces-verbaal voor het "verwekken van rumoer of burengerucht waardoor nachtrust verstoord kan worden". Ruim een jaar na dato dus.

Ik had voor FL 175,- schade aan mijn bril geleden, hetgeen ik in het proces-verbaal had aangegeven te willen verhalen. Maar daar hoorde ik niemand meer over.

De vervaldatum was 13 februari 2001. Ik heb hem niet betaald.

In de plaatselijke krant van 17 juli jl. stond een klein berichtje dat de wijkagent van de wijk B. zuid , de heer V., het korps ( na 9 jaar) verlaat voor een zelfde functie in Leeuwarden. Toeval ???

Ik wens de mensen daar in ieder geval veel sterkte in geval van burenoverlast.