De Vervelende Buren Pagina

Sinds drie jaar wonen mijn ouders en ik in een prachtig eengezinshuis. Alles was prima, de buren perfect en de harmonie was echt goed. Er was een buurvrouw die vanaf het begin al erg opdringerig was en wilde graag altijd binnenkomen. Mijn ouders die altijd erg lief voor iedereen zijn, vonden het prima. Ze pasten regelmatig op de twee dochtertjes van deze vrouw. Na een tijdje bleek dat ze niet goed bij haar hoofd was. Ze deed alles na, richtte haar huis precies zo in en liep de deur plat. Tot op een dag ze niet meer kwam. Ze was opeens bevriend met een andere buurvrouw en vanaf die dag waren wij opeens de vijand... geen reden... geen idee waarom. Goed dachten wij, dan kom je niet. Niet wetende dat toen de ellende zou beginnen.

We kregen voor de vreemdste dingen politie aan de deur. Die hadden al snel door dat ze steeds voor niets kwamen. Zelfs eenmaal op de verjaardag van mijn moeder. Wij konden hen ook niet uitleggen waarom ze steeds politie belde. Op een gegeven moment werd de treitergroep steeds groter. Het getreiter werd steeds erger. Ik ben zelfs eens aangevallen door een knaap die ik niet eens kende, die gooide een baksteen in mijn nek. Ze intimideren, ze roddelen en hebben de goede naam van mij en mijn familie te grabbel gegooid. Anderen spelen dagelijks keihard piano. Met oud en nieuw staan de buurtjongeren bommen tegen onze voordeur te smijten, eieren worden regelmatig tegen de gevel gegooid, scheldpartijen en aanrijden met de auto is ook een favoriete bezigheid. U begrijpt, dat ook de gezondheid van mijn ouders en mijzelf hieronder is gaan lijden. Zij zijn namelijk ook de jongste niet meer.

De woningbouwvereniging weigert iets aan de problemen te doen. Ze houden zich van den domme en doen er zelfs aan mee door onze klachten over hen niet serieus te nemen. Ook de wijkagent heeft wel gesproken met iedereen, maar zoals gewoonlijk is het jouw woord tegen het hunne. De leugens die zij hebben verspreid onderling en tegen de corporatie zijn echt vreselijk. Je probeert erboven te staan, maar dat is niet altijd makkelijk.

De buurt schijnt er bekend om te staan: ieder jaar is iemand anders de pisang. Wij zijn al twee jaar de pisang. Ik begrijp niet dat er mensen zijn die hun leven hieraan willen wijden: het verpesten van het woongenot van een ander, zich bemoeien met het leven van een ander en zelfs proberen kapot te maken.

De politie daar heb je ook niets aan! Ze horen je aan, vertellen je nog rustig dat je je niet druk moet maken en vertrekken dan weer zonder resultaat. Ik ben echt van plan om dit niet over mijn kant te laten gaan en juridische stappen te gaan ondernemen.