De Vervelende Buren Pagina

Sinds 2 jaar woon ik in een stad in de provincie Friesland. En ik wil heel graag mijn verhaal kwijt over de hel waar ik in terechtgekomen ben. Ik ben een alleenstaande en moeder van drie dochters en toen ik hier kwam wonen was ik nog werkende. Schijnbaar is dat hier nog niet geaccepteerd of zo. Want het is een enorme verschrikking om hier te wonen.

Het begon met het buitenspelen van mijn kinderen. Ik heb jaren in een dorp gewoond en mijn kinderen speelden elke dag buiten. En zodra ze hier een voet buiten de deur zetten, werden ze meteen aangevallen door drommen kinderen. Kinderen die ze niet eens kenden. In het begin hield ik mijn mond dicht, laat ze het maar uitzoeken en verkennen. Maar toen het niet meer uit te houden was, heb ik er wat van gezegd. Natuurlijk hielp dat geen zier. Op een avond stonden hier vier van die opgeschoten jongens de voordeur gewoon in te trappen.  Ik heb jankend de politie gebeld, die gelukkig meteen kwam. Helaas werd er niks met deze aangifte gedaan, omdat één van die jongens de zoon van een politieman uit het korps was.

Mijn ramen worden soms ingegooid, mijn auto zit altijd onder de modder, de yoghurtdrank, kwijl en weet ik veel wat allemaal gesmeerd. Ze proberen er deuken in te trappen en laten de lucht uit de banden lopen. Mijn ramen zijn altijd vies en vuil. De modder wordt er met kluiten tegenaan gegooid. En als het geen modder is, dan is het wel andere vieze derrie.

De woningbouw heeft net de woningen gerenoveerd. Nieuwe kozijnen en deuren. Het ziet er erg mooi uit. Alleen bij mij niet meer. Ik heb er dus %*@mensen ingekrast staan. En toen ik de woningstichting belde, werd er gezegd dat ik aangifte moest doen omdat het anders met de verzekering niet geregeld kon worden. Ik vraag me nog steeds af welke verzekering. In elk geval niet die van mij. En dan de eeuwige scheldpartijen nog.

Ik heb er nu het maatschappelijk werk en de wijkagent 'op' zitten. Niet dat het helpt hoor. Ga gezellig met die leuke mensen om tafel zitten en ga een goed gesprek houden. Nou, ik heb er geen zin in op deze manier. Waar ik nu mee bezig ben, is nieuw werk zoeken, door de spanningen heb ik al onderzoeken in het ziekenhuis moeten ondergaan en het is deels de oorzaak van het verliezen van mijn werk.

Dan probeer je als net mens je eigen geld te verdienen, je kinderen op te voeden en een normaal leven te leiden. Blijkbaar kunnen mensen hier er niet tegen of zo. Ik heb gewoon geen behoefte aan contacten met zulke mensen en dat ze dat dan niet kunnen hebben, is hun probleem. Ik houd er niet van om door de school van seksueel misbruik van mijn kinderen beschuldigd te worden, omdat één van die fijne ouders dat leuk leek. Mijn kinderen kunnen niet eens overblijven op school, ik wil ze niet meer bij die minkukels in de buurt hebben.

Ik heb de woningbouwvereniging al om een andere woning gevraagd, maar natuurlijk is mijn situatie niet erg genoeg. Ik zit zo onderhand met de handen in mijn haren. Durf amper mijn woning te verlaten. Met oud en nieuw heb ik het wel gedaan. Ik had nog goede herinneringen aan de vorige waarbij ik mijn kinderen als de wiedeweerga mijn woning in moest zien te krijgen omdat de heren een slachtoffer voor hun agressie zochten. En laat ik dat nu zijn geweest?

Ik heb het hier in elk geval wel gezien. Ik heb dit nog nooit meegemaakt. En ik heb op nogal wat plaatsen gewoond in mijn leven. Maar dit slaat alles. Ik weet zeker dat het niet aan mijn houding en aan mezelf ligt. Het zijn gewoon mensen die een ander het licht in de ogen niet gunnen. Die de hele zomer op hun krent voor de deur zitten met hun eeuwige fles bier in hun handen. Die hun kinderen opstoken een alleenstaande vrouw met kinderen lastig te vallen. En die als het even uitkomt, zelf hun agressie wel willen botvieren. En dan krijg ik te horen dat die mensen ellende hebben sinds wij hier zijn komen wonen. Ja, ja, omdat zij hun kroost geen goede opvoeding geven.

Ik heb die kinderen van die gasten niet gemaakt, dat hebben ze zelf gedaan. Die van mijn hebben nog respect voor oudere mensen, die staan nog op in de bus, die zeggen nog netjes dank u wel. Maar dit gespuis is niks waard.