De Vervelende Buren Pagina

Sinds 1994 wonen wij in dit huis. Mijn zoon houd van vissen vanaf zijn derde. Op een dag zat ik met hem aan de waterkant, hij had voor zijn verjaardag een hengel gekregen. Het ene visje na het andere kwam boven. Het was geweldig. Al picknickend zaten wij te genieten van ons avontuur.

Plotsklaps komt er een mevrouw op haar balkon(grenzend aan de plek waar wij zaten) Wat wij daar wel niet deden en gisteren zat ook al de hele familie bij haar naar binnen te kijken?????.(We keken naar de dobber!!!)

Sinds dat moment werd mijn zoon het doelwit van de overburen. Hij mocht daar niet vissen maar ondertussen werd er continu op hem gelet hij werd uitgescholden (toen nog maar 4 jaar oud).
Toen kwam er meer bij. Niet alleen het vissen. Er was gras gezaaid en inmiddels drie weken gegroeid probeerde mijn zoon weer eens te vissen.meneer stormde naar buiten het gras mocht nog niet betreden worden want er stonden nog bordjes!!! Die bleven er overigens tot het jaar er op staan. Ik vertelde meneer dat mijn zoon hier gewoon op mocht lopen.

Sinds die tijd is hij het rotjoch wat alles mag. Mevrouw en meneer letten continu op wat er gebeurd in de straat en als er een papiertje op de straat lag moest mijn zoon het opruimen. Ik had inmiddels besloten niet meer te reageren en had mijn zoon geleerd altijd beleeft te blijven. Het ging een poosje goed. Hij was ook wat ouder en ging ook op andere plekken vissen.
Wel joeg mevrouw en meneer andere vissertjes weg voor haar balkon.

Onze zoon was aan het spelen op een schoolplein in de buurt (200 meter) van de buren hun huis. Er is daar een zandbak gelijk met het speelplein. Elke dag lopen er 300 kinderen door het zand, dus er ligt zand op het plein. MAAR mijn zoon werd weer aangesproken als hé vetlel ruim die troep eens op. O dat zal je wel niet doen want jij mag alles hè. Inmiddels werd mijn zoon ook al verantwoordelijk gesteld voor de wijk.

Op een dag werd er een volwassen man weggejaagd tijdens het vissen en ik liep even naar buiten om deze meneer aan te spreken.
Toen is er iets veranderd. Mevrouw leek bang te worden. Ze heeft twee keer geprobeerd het goed te maken wilde een schone start en opnieuw beginnen. Ik kreeg nog wel even naar mijn hoofd dat ik geen dingen moest bespreken waar de kinderen bij waren dat vond ze zo raar. (Was inmiddels 6 jaar geleden maar goed) En haar dochtertje van twee riep vanaf het balkon je mag hier niet vissen. Dus wie bespreekt er nou dingen waar de kinderen bij zijn? Heb haar gezegd dat ik al dit 8 jaar niet zo wil en dat wij niets fout doen en ook dus niets kunnen veranderen. Ze beaamde het een en ander. Heeft eerst nog geprobeerd of mijn zoon dan toch echt niet zou vissen daar. Maar ik heb haar duidelijk gemaakt dat dit nu eenmaal openbaar water is. Trouwens hij vist daar zo weinig dit is echt niet hinderlijk. Maar ze wilde het wel goed maken maar onder haar voorwaarden.

Nog het laatste voorval is een deur in het water. (Die er ooit door anderen in terecht was gekomen blijkbaar)De kinderen uit de straat pakte dat ding eruit en floepte het er weer in. Daar is ze zo over gevallen en wat dachten wij wel de buurt verpauperde. Hoe haalde mijn zoon(ja die was erbij) het in zijn hoofd om een deur in het water te gooien. Hij lag er notabene al. Natuurlijk hoort dat ding daar niet maar hij lag er net nog voor ik het had gezien. Was hier naar toe gedreven..Als het haar zo stoort haal hem er zelf uit. Ook heb ik als optie gegeven dat ze de kinderen lief had kunnen toespreken en kunnen bedanken dat de deur eruit was en dat zij hem gauw zou ophalen. Nee er werd natuurlijk weer boos gedaan. Mevrouw kwam ik toen tegen bij de wijkagent waar ze van plan was het hele verhaal te vertellen. Maar geheel verdraaid. Want mijn zoon maakt geen troep mijn zoon is geen rotjoch wat alles mag. Het is gewoon een lekker kind wat wil spelen en ravotten en die niet verantwoordelijk gesteld kan worden voor een meneer en mevrouw die blijkbaar de buurt willen redden van de ondergang.

Welke ondergang weet ik niet maar ze verzinnen het wel waar je bij staat. Hier kan ik niks meer mee. Deze mensen zijn volgens mij goed in de war.
Ik blijf wel erg nieuwsgierig naar wat wij nu toch niet mogen zien daar binnen. Want vanaf het moment dat wij werden beschuldigd van naar binnen gluren zijn wij dit natuurlijk gaan doen. Maar de gordijnen zitten meestal dicht. Wat is er toch achter die gordijnen wat de buiten wereld niet mag weten. De mensen hebben inmiddels zelf drie kinderen gekregen. Waarvan zij één zoon ooit opdracht heeft gegeven te tuffen en gauw door te fietsen. Naar mijn zoon.
En ik doe het niet goed?????

Moeilijk soms maar vaak ook niet. Deze mensen zijn zo raar bezig dat ik er nu gelukkig boven sta. Toch hebben ze geluk dat wij (ons gezin) zo rustig blijven want als je zoon kankerjong en vetlel genoemd wordt zou je toch een baksteen gooien. Door dat mooie raam waar wij niet doorheen mogen kijken. We willen geeneens wij hebben meer te doen dan op anderen te letten.

Moeilijk soms maar vaak ook niet. Deze mensen zijn zo raar bezig dat ik er nu gelukkig boven sta. Toch hebben ze geluk dat wij (ons gezin) zo rustig blijven want als je zoon kankerjong en vetlel genoemd wordt zou je toch een baksteen gooien. Door dat mooie raam waar wij niet doorheen mogen kijken. We willen geeneens wij hebben meer te doen dan op anderen te letten.